Hiç unutmam…
Bence Lidya’lıların parayı buluşu kadar önemli.
Tarihte ki en önemli ‘ekonomi’ dersimi anneannem vermiştir…
Gerçi yıllarca orayı hep Ayşe sandım ya, o da ayrı bir komedi..
Daha ufacık çocuğuz.
Yaz tatillerinde İzmir’den, anneannemlere geliriz.
En büyük keyfimiz..
Beni mahalle bakkalına gönderir, ‘süt yağ, yumurta al’, fırına yollar ‘ekmek al..’
‘Yazdır’ der para vermez..
Ben de o akılla, mahallede arkadaşlarla oynarım.
Acıkınca susayınca hoppp bakkala kola, gazoz, çikolata o an canım ne çekerse alır ‘yaz’derim..
Bu bir, iki, üç derken… Bir gün yine daldım bakkala..
Baktım, vermiyor. Neden ki sorumu ‘anneannen yasakladı’ diye yanıtladı.
Hemen koşa koşa gittim eve..
‘Ya bakkal amca kola istedim vermedi. Paranı getir al diyor’ dediğimde anneanneme..
Yanıtı, hali tavrı dün gibi gözümün önümde kulaklarımda.
O iri cüssesiyle ayağa kalktı, biraz eğildi, iki elini dizlerinin üzerine koyup bacak arasına seslenmeye başladı.
“ Kızımmmmmmmmm Ayşeeeeeeeee duydun mu? Torun para istiyor”..
Tabi anlamadım o an ne dediğini..
Sonra devam etti.
“Bak oğlum, sen sana ait olmayan parayla gidip borç yapıp yazdırıyorsun. Ben alıyorum ama deden her akşam geldiğinde bakkala uğrar o gün ne aldıysak öder parasını. Yani bakkal bize de bedava vermiyor. Bunu hiçbir zaman unutma”…
Daha ilkokuldayım..
Ama kulağıma hep küpedir.
Anneannemin Ayşe’si ve vermediği o para!
Ayak ve yorgan hikayesini bugün daha iyi kavrıyorum.
Huzur içinde uyusun…
Yorum : Aysun Karlı